Pomógł: 3 razy Dołączył: 19 Lip 2007 Posty: 1082 Skąd: Zielona Góra
Wysłany: 2010-02-03, 19:42
aleks napisał/a:
Bongo. Kopary nie mogę dźwignąć z ziemii. Ty i AC/DC? Ostatni koncert na którym chciałbym jeszcze być to właśnie ich. Kocham ich od ... wielu lat. Trochę stracili po śmierci Bona Scotta ale Youngowie wciąż trzymaja kurs. Dla mnie najlepszy kawałek to Sin city, no i te wszystkie riffy. Whole lotta rosie... Bongo, znowu mnie zaskoczyłaś totalnie.
Ja w przyszły piątek wybieram się do Wiednia na koncert Dave Matthews Band. To jest koncert, naktóry czekam już bez mała 5 lat i wreszcie...
DMB jest uznawany za jeden z najlepszych zespołów koncertowych i mam nadzieję, że się nie zawiodę.
piosenka żeby opisać mój grobowy nastrój. pasuje jak sto diabłów.
http://www.youtube.com/wa...feature=related - i jeszcze to. Ten sam zespół. Kto chce się dowiedzieć, co się wartościowego zdarzyło w troszkę ambitniejszej muzyce w latach 2000-2009 po prostu powinien przesłuchać debiutanckiego albumu Interpolu "Turn on the bright lights". Mocno depresyjna muzyka, ciemna, zimna. Takie Joy Division, tylko że Joy Division potrafiło nagrać coś więcej niż jeden bardzo dobry album. Powyższe dwie piosenki przytłaczają mnie, nie ma w nich ani jednego promyka słońca, jest niepokój szpitalnego korytarza późną nocą, gdy czekasz na lekarza, nie polecam ludziom z problemami, którzy zostają sami wieczorem w pustym domu. Właściwie to powinienem wyłączyć TotBL, ale nie potrafię.
[ Dodano: 2010-03-12, 13:04 ]
Soyka oprócz rewelacyjnych Sonetów Szekspira i Tryptyku Rzymskiego, do którego po prostu nie chce szukać epitetów nagrał kilka bardzo dobrych piosenek. Na niektóre trafiam dopiero teraz, aż wstyd.
Używając określenia mojej koleżanki "po tanioszce" kupiłem w Trafficu kilka płyt, w tym jedną, na której było coś tak pięknego:
http://www.youtube.com/watch?v=Ph1n1pLtabU
"Słowa które mówimy do siebie
nie docierają na czas
myśli które snujemy ospale
nie docierają na czas
gesty które czynimy do siebie
nie docierają na czas"...
Poza tym przy tej samej okazji po jeszcze większej "tanioszce" kupiłem dwa albumy Suzanne Vegi, o której tutaj chyba nieraz pisałem. Suzanne to dzisiaj dojrzała kobieta, już ponad 50 lat ma. I ma klasę. Dwa razy widziałem ją na żywo i za każdym razem wychodziłem z koncertu baaardzo zadowolony. Raz z nią rozmawiałem i uderzyło mnie, że po tylu latach mniejszej i większej popularnosci jest jej troszkę głupio, że ludzie tak się utożsamiają z jej piosenkami. Że sprawia wrażenie zwykłej kobiety, któa gwiżdże na to sławę. W naszym kraju Suzanne znana jest głownie z katowanego niemiłosiernie "Luki", opowieści o bitym chłopcu na melodię wcale nie przerażającą (co czyni wymowę piosenki jeszcze lepszą) i "Tom' Diner" o nowojorskiej knajpie. Pomyśleć, że te piosenki mają już prawie ćwierć wieku!
Miałem już na swojej półce najsłynniejszy jej krążek "Solitude standing", tym razem za 10 zł kupiłem jej debiut z 1984 roku zatutułowany po prostu "Suzanne Vega". Suzanne wtedy dopiero się kształtowała, ten album ma niewiele wspólnego z "99.9 F" czy "Nine objects of desire" a już doświadczeń z "Beauty&Crime" tam nie ma. Ale przez te wszystkie lata Suzanne zachowała swój styl, mieszanina melancholii, wrażliwości i... Jej piosenki to są nagrania, któe mi się kojarzą z miastem... Czasem z ulicami, czasem z brudną kamienicą a czasem z samotnym spacerem przez pusty parki zimą.. Taki jest otwierający album "Suzanne Vega" numer "Cracking".
Nie przepadam za melorecytowanymi utworami, ale ten mi się wyjatkowo podoba.
A ja kupiłem bilet na koncert Turnaua i Sikorowskiego w Romie - Turnau to jest facet, co się ceni jak Stonesi, bilety są zawsze drogie, ale koncerty fajne.
1. Rany.
2. Mam nadzieję, że uda się pójść na Ankę Szałapak kiedyś.
3. Jakie to jest podobne do zestawu czytanie1+psalm1 z liturgii tej nocy.
Dzięki ci, Panie, za ten świat.
Dzięki ci, Panie, za dzikich zwierząt śpiew.
Za twoją sprawą kwitnie kwiat
i rodzi się człowiek - pisklę i lew.
Grajmy Panu na harfie.
Grajmy Panu na cytrze.
Chwalmy śpiewem i tańcem
cuda te fantastyczne.
Grajmy Panu w niebiosach.
Grajmy Panu w dolinach.
Z jego swiatłem we włosach
każdy życie zaczyna.
Ty, który chronisz biedne domki ślimaków
i wielkie góry obu Ameryk.
Ty, który śledzisz tajne drogi ptaków
i krzyki nasze, jęki, szmery.
Dzięki ci, że dałeś nam czas.
Dzieki, że słuchasz i oglądasz nas.
Jak to Ci się podoba, to sprawdź twórczość Pani Antoniny Krzysztoń, Implancie. Poezja śpiewana. Kiedyś w radiu była audycja jej poświęcona, zwróciłam uwagę na teksty. Trochę tego jest na Youtube, a część tekstów można znaleźć w internecie, niestety nie wszystkie. Spodobała mi się w radiu jej piosenka, gdzie było coś o wodzie żywej, ale niestety, nigdzie nie mogę znaleźć całości.
Tu daję inną, tej z kolei nie mogę znaleźć z muzyką - tylko tekst. Mocny, na swój dziwny sposób.
"Idąc na spotkanie"
Idzie ulicą śmiejąc się do nas
Jakiś idiota jakiś idiota
I coś tam mamrze i coś tam śpiewa
Nie dać się tylko idiocie nie dać
Patrzy na niebo nad moją głową
W oczach tęczowo w tych oczach błogo
Cały w łachmanach ręce w kieszeniach
Jak się idioty idioty nie bać
I nagle patrzy mi prosto w oczy
Przez szereg zasłon mych zasłon mrocznych
Płyną godziny płyną obłoki
Stoję skruszony w oczach idioty
A ludzie patrzą w zwolnionym chodzie
I pobłażają mnie i idiocie
A ludzie patrzą w zwolnionym chodzie
I pobłażają mnie i idiocie.
Taak.
* * * * * *
A tu... Ach, piosenka, którą dopiero dziś znalazłam, a tak mi się podobała gdzieś w trzeciej klasie podstawówki, gdyśmy ją śpiewali na lekcji muzyki... I zapomniałam już ją, tylko gdzieś tam w głowie miałam kawałek pierwszej zwrotki. Wpisałam w google i jest. To jedna z rzadkich chwil, w których błogosławię internet.
'Kołysz nas ziemio' - harcerska
W kołysce ziemi zasypiamy,
drogę do marzeń otwieramy.
Z wieczornej rosy nić się przędzie,
czego nie było, jutro będzie.
Kołysz nas ziemio, kołysz do snu.
Otul w obłoki, chmury, mgiełki.
Chcemy odpocząć po długim dniu,
rozwieś nad nami gwiazd supełki.
Kołysz nas ziemio na dobry sen,
zamień gwar świata w szelest łąki.
Niech nas obudzi, gdy wstanie dzień,
jasne, pogodne, złote słońce.
Zanim pogasną w oknach światła,
niech się rozplącze, co się gmatwa.
Zanim się noc ze świtem minie,
wszystko co było, niech odpłynie.
Prosta, jasna pioseneczka. Dziecinna. Ach, jak ja takie lubię.
_________________ "Lepiej zapal świecę, niż byś miał przeklinać ciemność"
- chińskie przysłowie ludowe
Wczoraj byłem na oncercie Turnaua i Sikorowskiego "Pasjans na dwóch".
"Tyle razy na łopatki wyłożeni
w nieudanych pasjansach
z głębokimi impasami pogodzeni
w brydżach i w preferansach"
Turnau bardzo zabawnie parodiujący Grechutę . Trzeba oczywiście znac twórczość i manierę śpiewania Grechuty, ale uważam, że Turnau bardzo wiernie ją oddał.
[ Dodano: 2010-05-15, 20:37 ]
Pojawiła się płyta, na którą od dawna czekałem. "Forgiveness rock record" Broken Social Scene - kolektyw słabo w Polsce znany, który można podsumować dwoma trudnymi słowami:
- eklektyzm (od żywiołowego rocka po elektronikę, wstawki chilloutowe, perkusję jazzową to z automatu, wokal niedbały to przesadnie zmanierowany, jazgot i ciche skrzypce)
- synergia (żaden z muzyków tego kolektywu, a jest ich tam około 20 osób, nie nagrał solowo niczego, co zbliżyłoby się do poziomu 'You forgot it in people'. Leslie Feist może, no ale ja ją niemal kocham).
Płyta niełatwa dla kogoś, kto na codzień nie siedzi w temacie alternatywy. Alternatywy troszkę bardziej ambitnej niż to, co czasem w jakiejś Trójce proponuje Szydłowska czy inny dziennikarz z Offensywy.
Swoją drogą: Kanada wydała wielu bardzo dobrych muzyków grających właśnie tego typu piosenki: Stars, Metric, Apostle of Hustle, Feist, Gonzales, The Most Serene Republic i oczywiście Kevin Drew, Brendan Canningan...
Te piosenki brzmią często podobnie ("różnią się jedynie tak bardzo podobnie"), ale przynajmniej stanowią odtrutkę na muzyczny bełkot płynący z mediów, zjadanie własnego ogona, schematyzm, powielanie, banał.
_________________ "Jeśli wam się uda, pierwszy się do was przyłączę, ale jeśli nie, niech Bóg ma was w opiece, bo na mnie wtedy nie liczcie..."
Feldmarszałek Gerd von Rundstedt, bodajże do Erwina Rommla.
Lubię płyty, które próbują opowiedziec jakąś historię, zatem lubię tez i ten album, mimo że nie jest to jakiś wielki pomnik, raczej całkiem zgrabna płyta kanadyjskich muzyków.
Płyta o wojnie ujmowanej metaforycznie.
Zaczyna się od utworu rodem z jakiś elektro transów, który cichnie by pozwolić na zabranie głosu starej babinki, która głosem, który opowiada się dzieciom bajki na dobranoc recytuje:
"oh the blood and the treasure and the losing it all
the time that we wasted and the place where we fall
will we wake in the morning and know what it was for
up in our bedroom after the war?"
by spiąć to na końcu ładną balladą zaczynającą się od...
"Wake up! Say good morning to that sleepy person lying next to you
If there's no one there, then there's no one there, but at least the war is over"
lubię takie klamry.
_________________ never learned to count my blessings, choose instead to dwell in my disasters
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Możesz ściągać załączniki na tym forum
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Rejestracja
Zaloguj
ja jadę na sto procent 
